Azinliklarda ki ses

Duran ve dusunen her kismin ölume dayali dogmasindan muzdaripim.

kan misali

Yalnızlığıma gem vuran tüm hayasız kelimeler beni sırtımdan vurdu.. ve sen yoksun ruhum çıktı bedenden ama yanına sokulamıyor sadece derin bir sessizlik var etrafımda ... istanbul özledi böyle çığlıkları derin ve anlamlı bir o kadar hırçın öfkeli ...tutuşan bir kağıt misali her bir yanı manasız yanık kalbimin son tekmesiydi sana silinmek te gerekti bir yanına ama yazılamdığını farketmeden galiba...

Bu bir başlangıca sadakatimden susuşumdu ama yıkılıyor duvarlardaki o ince perde kocaman bir derinliğe süzülüyor ne kirişi var ne kolonu sadece bir avuç tuğla kırmızı ve tozlu kan misali...

gün ay dın

Garip bir sıvı pompalıyor artık kalbim
Boşalttım kanımı ve sana ait olanları
Kendi cinayetini hesaplayan bir katil gibi
Hesapladım bitişini
Sonsuz bir kabustan uyanmaya çalışan
Küçük bir kız gibi
Titreyan sesimle ve kopkoyu korkulara batmış gözlerimle
Haykırıyorum
Senden uyanmak istiyodum ve uyandım...GÜNAYDIN

artık neurasthenia dayım ...

cennet mi cehennem mi

çocukluğum çocukluğunun ellerinden tutarken içinde o annemin rahmi kadar huzurlu kokunu soluyarak nefes aldığım yüreğini bırakıp gidemedim .. çünkü zaten hayattan kopmuştum ve cennetteydim aşkınla öylesine sarhoştum ki birgün cennetimden kovulacağıma hiç inanmak istemedim ... ama kendini kovdurmak için kendini kirletme beni aslında cennet gördüğüm cehennemden itme caban hayret verici bari sen kurtar kendini der gibi...

yalansöylemektebiryalan

ve bitti ben pilav üstü tavuk yedim o tavuk gibi didiklenmiş hayatıımın son hamlesini yaptım sevmek ve gebermek gitti gebererek

yazmıorumbuamkbloğunasankibibokdeğişiyor

herşey yalan ve herşeyden nefret ediyorum gerçekten!