Yalnızlığıma gem vuran tüm hayasız kelimeler beni sırtımdan vurdu.. ve sen yoksun ruhum çıktı bedenden ama yanına sokulamıyor sadece derin bir sessizlik var etrafımda ... istanbul özledi böyle çığlıkları derin ve anlamlı bir o kadar hırçın öfkeli ...tutuşan bir kağıt misali her bir yanı manasız yanık kalbimin son tekmesiydi sana silinmek te gerekti bir yanına ama yazılamdığını farketmeden galiba...
Bu bir başlangıca sadakatimden susuşumdu ama yıkılıyor duvarlardaki o ince perde kocaman bir derinliğe süzülüyor ne kirişi var ne kolonu sadece bir avuç tuğla kırmızı ve tozlu kan misali...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder