Her sabah iki kişilik bir yatak düzeltiyor ve ne kadar yalnız olduğumu anlıyorum. Oysa ek kişiliğe alışmıştık iki bedenken birlikteyken biz'ken. Bakma etrafımdaki gölgelere, sarılmıyorum hiç birisine yalnızlık halen sensizlik demek. Denedim inan bana olmadı değiştiremedim. Şimdiyse korku saldı titreyen dudaklarımı savaşacak gücüm kalmadı... Mesela bu sabah lavaboda yıkıyordum yalnızlığımı aynada sapanı kırık bir kız çocuğu bana bakakaldı....
rüyalarımda bile gözlerim sağanak bu şehire benziyor her geçen gün... gri puslu arka sokaklar orospu ruhlu bir rüzgar ve sarı yaprak gölleri yürüyerek geçesin gerçeken hüzünlenesin diye... Bu arada sakın kızma küfür değildi söylediğim. Rüzgr burada bütün hüzünlü kadınlar gibi her yalnız ruhla düşüp kalkmakta...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder